కవిత - 11

ఆత్మాపహారం

ఖాళీ చేసిన విస్కీబాటిల్ తో

పారేసిన సిగరెట్ పీకలు

బాతాఖానీ చేస్తున్నప్పుడు

నా కళ్ళ ముందున్న ప్రపంచం

నన్ను బొంగరంలా తిప్పుతున్నప్పుడు

కలం కాగితంపై ప్రసవించే అక్షరాలు

క్రమశిక్షణ లేని సైనికుల్లా

నా మీదనే 

ఆత్మపరిశీలన ఆయుధాలను

గురిచూసినప్పుడైనా

తెరచుకోని నా కళ్ళు

ఇంకా మూసుకుపోతుంటే

గొంతు మాత్రం

అరువు తెచ్చుకున్న అందమైన అబద్ధాలను

క్రమబద్ధం కాని లయతో

పాడుతూనే ఉంది. 

రచన - శంకర్ (27/2/1985)

కవిత - 10

వెలుగే గమ్యం

నిన్న నవ్విన పువ్వుల్ని జోకొట్టిన బాటలో

ఈరోజు చూస్తే ఇనుపపాదాల గుర్తులు ...

వాటి రేకుల బట్టల నిండా

కాలం పులిమిన రక్తపు మరకలు ...

వెలుగు దిశగా పోతున్న ఈ మార్గంలో

ఎన్నో చీకటి మజిలీల నిజాలు ...

అగుపించని అభ్యంతరాల ముళ్ళ కౌగిలింతలు!

ఆశలు నిండిన చూపుల బాణాల్ని సంధించి

ఉదయ హరిణాన్ని వేటాడబోయిన మిత్రులు

కొండను తాకి సుళ్ళు తిరిగిన ప్రవాహంలా

నా కెదురవుతున్నారు.

వాళ్ళ ముఖాల్లో

      తృప్తి లేదు ... అలసట తప్ప!

      ఆనందం లేదు ... అసహనం తప్ప!

అయినా నా యీ నిరంతర యాత్ర

సాగిస్తూనే ఉన్నాను ... గమ్యం చేరాలని!

అక్కడ

కాంతిధారలో అభిషిక్తుడనై

నన్ను నేను 

వెలుగుముద్దగా మార్చుకుందామని!

రచన - శంకర్

(జనధర్మ - 3/3/1985)

కవిత - 9

                           ఆశావలయం

నిన్ననే రెక్కలు మొలిచిన ఆశల పక్షులు
ఆహ్వానాల దిక్సూచిని పట్టుకొని
ఈరోజు దిగంతాల వైపు
చీకటి గీతల్ని గీస్తూ దూసుకుపోతున్నాయి.
తరాలుగా తగులబడుతున్న
సంప్రదాయాల అడవుల్ని ఆర్పడానికి
గంగాజలాల్ని మళ్ళించాలని
జనారణ్యంలోని కొంపలార్పేవాళ్ళు
అపర భగీరథులై అహర్నిశలూ
పథకాల పరేడ్ చేయిస్తున్నారు.
ఢిల్లీ ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్ లో
తన నియోజకవర్గం ప్రజల్ని తల్చుకుని
నాయకుడు విడిచిన కన్నీటి బొట్టును
టెస్ట్ ట్యూబ్‍లో భద్రం చేసి
ఊరూరా తిప్పడానికి
విమానం ఎక్కిస్తున్నారట!
నేను మాత్రం
వానకు తడిసి, ఎండకు ఎండి
అలుక్కుపోయిన అక్షరాలతో
ఏడుస్తున్న నా పాత డైరీలను
కొత్తపుస్తకాల్లా చదువుకొంటున్నాను. 

రచన - శంకర్.
(19-2-1985)

కవిత - 8

                              ప్రతిబింబం

గాజుకళ్ళ వినీలచ్ఛాయావరణంలో
అనుభవాల తాలూకు పగుళ్ళ నెగళ్ళు,
అమృతాభిషేకాన్ని కాంక్షిస్తూ
ప్రపంచకూపం నుండి చేదుకుంటున్న
చూపుల బొక్కెన నిండా
హృచ్ఛకలాలు తేలే రక్తాశ్రుపూరం,
కదిలే పెదాల గుహాముఖాల చీకట్లో
నిబద్ధ వర్ణచిత్రాల గుసగుసలు,
ఆత్మన్యూనతా పరిధిలో లయలేని
విలయోన్ముఖ పదఘట్టనల ఫిరంగుల మోతలు,
గుండె గూడులో కునుకు తీస్తున్న
ఆశాబుద్బుదాల విస్ఫోటనా వికటధ్వనులు.
ముళ్ళచేతులు రువ్వే నవ్వుల పువ్వుల్ని అందుకోలేక
లోకం దర్పణంలో
ముక్కలై  ఏడుస్తున్న ప్రతిబింబాన్ని చూసి
భయపడితే ఎలా? .... అది నీదే!
  

రచన - శంకర్

(భారతి - జులై 1986) 

కవిత - 7

అమ్మ

మాధుర్యాన్ని, మమతను కలగలిపితే

ఓ కమ్మని బొమ్మ - ఆ బొమ్మ పేరే అమ్మ.

ఓర్పును, ఓదార్పును కలగలిపితే

ఓ మధురమైన చిత్తురువు - ఆ చిత్తరువే అమ్మ.

కారుణ్యాన్ని, కమనీయతను కలగలిపితే

ఓ కమ్మని ఆకృతి - ఆ ఆకృతే అమ్మ.

ఒక రాగాన్ని, త్యాగాన్ని కలగలిపితే

ఒక మధురస్మృతి - ఆ మధురస్మృతే అమ్మ.

     

ఓ లాలనను, ఓ తేనియను కలగలిపితే

ఓ కమ్మని రుచి - ఆ రుచి పేరే అమ్మ.

జాబిలిని, జాలిని కలగలిపితే

ఒక మధుర కృతి - ఆ కృతి పేరే అమ్మ.

తొలకరిని, కమ్మని కలని కలగలిపితే

ఓ అద్భుతరూపం - ఆ రూపమే అమ్మ.

ప్రాణాన్ని, ప్రాణవాయువును కలగలిపితే

ఓ మాధుర్య సజీవశిల్పం - ఆ శిల్పమే అమ్మ.

కవిత - 6

నా తప్పు కాదు ప్రభూ!

ఓపలేని ఒంటరితనం - సైపరాని అస్వస్థత
నన్ను చుట్టి, కదలనీక కట్టి, మట్టుపెట్ట నెంచగా
ఏ పనీ చేయలేని నాకు
గుర్తుకొచ్చాయి ... నీ దయావాత్సల్యాలు.
మూర్తీభవించిన దైన్యంతో - ఆర్తిగా నీదెస చూడగా
నన్ను ఏమార్చి నా కంట జారిన కన్నీరు
నా తప్పు కాదు ప్రభూ!

ఆదాయం ఐదు కాగా - అవసరాలు పదిహేనై
పెరిగిన ఇక్కట్లు నన్ను - చీకట్ల ఊబిలోకి దించగా
దిక్కేది లేక .. ఇక దక్కను అనుకున్నవేళ
నిన్ను పిలవాలనే ఆశ - నాలో సర్వత్రా నిండి

"ప్రభూ!" అని నిన్ను పిలవడం

నా తప్పు కాదు ప్రభూ!

అయినవాళ్ళే కాని - అవసరాలకు ఆదుకోరు
నమ్మిన పాపానికి - నిట్టనిలువునా ముంచేవాళ్ళు
కోకొల్లలై దిశలను, దీనులను ముంచుతున్నవేళ
ఎన్నో సునామీలు, ఎన్నెన్నో భూకంపాలు, మరెన్నో రోగాలు
వాళ్ళందరినీ రూపరచాలని కోరడం
నా తప్పు కాదు ప్రభూ!

కవిత - 5

అమ్మ

గాలిగాడు గోలగా ఆడుతూ "అమ్మా!" అన్నాడు దైన్యంగా
తన పిచ్చిగంతుల్లో మూతి రాయికి కొట్టుకోగా ...
ఈకల స్వెట్టర్ రానందువల్ల చలికి వణుకుతూ
"అమ్మా!" అన్నది ఒక పిట్టపిల్ల దీనంగా ...
పైనుండి పల్లానికి జారుతున్న బండను చూసి
"అమ్మా!" అన్నదో ఇసుకపిల్ల గుండె పగిలేలా ...
తల్లి పొదుగునుండి తనను లాగి పాలుపిండే
రైతువంక వేదనతో చూస్తూ "అమ్మా!" అందో దూడ ....
నల్లని పెద్దమబ్బు తనను గట్టిగా కొట్టగా
"అమ్మా!" అందో పిల్లమబ్బు వానగా కన్నీళ్ళు రాలుస్తూ ....
కాలుకు ముల్లంటిననాడు - నిప్పుకు కాలంటిననాడు
గొల్లుగా, గోలగా ఏడుస్తూ "అమ్మా!" అందో చిన్నపాప ....
పీచు జుట్టున్న తాటిచెట్టన్న ఎప్పుడు పడతాడో అనే భయంతో
అటూ ఇటూ ఒరుగుతుంది చేను "అమ్మా!" అంటూ ...
ఇన్నిచోట్ల అన్నీ కలిసి "అమ్మా!" అని అంటుంటే
"అమ్మ అంటే?" అనే నా ప్రశ్నను గట్టిగా అంటే ...
"ఎవరా ప్రశ్న వేసింది?" అంటూ మేఘం
మెరుపుకళ్లతో కోపంగా చూస్తూ
ఉరుముల కంఠంతో గర్జిస్తూ
పిడుగుపాటులా ప్రశ్నిస్తే ...
అప్రయత్నంగా "అమ్మా!" అంటూ
బెదిరిపోయి ఇంట్లోకి ఉరికాను!